Richtlijn TOS

 

 

 

 

Bovendien lopen zij het risico op depressie en gedragsmatig isolement.

Bovendien zijn er een aantal andere sociale, emotionele en gedragsproblemen die verband houden met deze TOS aandoening. Kinderen met TOS lopen bijvoorbeeld een verhoogd risico op somberheid, zelfwaardering, angst en sociale terugtrekking.

De toename in de ontwikkeling van het vermogen om eenvoudige woorden en zinnen te gebruiken is een andere uitdaging. Kinderen met richtlijn TOS hebben moeite met lezen en schrijven. Als gevolg van hun moeilijkheden met lezen en schrijven hebben broers en zussen die dezelfde taal gebruiken vaak moeite om elkaar te begrijpen. Omdat bijvoorbeeld het gebruik van eenvoudige woorden moeilijk is, kunnen broers en zussen van kinderen met TOS vaak niet goed herkennen wanneer er iets niet helemaal goed is. Het kan moeilijk zijn voor broers en zussen om met elkaar te praten als alternatief voor het communiceren met geforceerde woorden. Naast lees- en schrijfproblemen hebben kinderen met TOS ook problemen met het begrijpen van zinsstructuren.

Voor de meeste kinderen met TOS is een gezonde leeromgeving de sleutel tot een goede taalontwikkeling. Een zeer groot aantal ouders met TOS zou het ermee eens zijn dat een klas voor speciaal onderwijs van cruciaal belang is voor het behoud van de geestelijke gezondheid van het kind. Scholen met leerlingen in het speciaal onderwijs zijn een ander belangrijk element, omdat zij dezelfde ondersteuning bieden als gewone klaslokalen in een leeromgeving die kinderen in staat stelt verschillende perspectieven te zien en met leeftijdsgenoten om te gaan in alledaagse sociale interacties.

Een belangrijk aspect van een goede taalontwikkelingsomgeving is consistente feedback. Hoewel dit in veel situaties niet nodig is, zouden leerkrachten wier taak het is een kind te helpen deze vaardigheden te leren, blijk geven van effectieve feedback door vragen te stellen, goede constructieve feedback te geven en suggesties te geven of een kind stapels boeken te geven. Bovendien is de tijd nemen om de vorderingen van een kind te observeren en op passende wijze te reageren even belangrijk als het geven van specifiek advies of aanwijzingen.

lees meer: